دهانت را می بویند

مبادا که گفته باشی؛ دوستت می دارم

دلت را می بویند

مبادا شعله ای در آن نهان باشد

روزگار غریبی ست ، نازنین

و عشق را کنار تیرک راهبند، تازیانه می زنند

عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد

در این بن بست کج و پیچ ِ سرما

آتش را به سوختبار سرود و شعر فروزان می دارند

به اندیشیدن خطر مکن

روزگار غریبی ست ، نازنین

آنکه بر در می کوبد شباهنگام

به کُشتن چراغ آمده است

نور را در پستوی خانه نهان باید کرد

آنک قصابانند بر گذرگاه ها، مستقر

با کُنده و ساطوری خون آلود

روزگار غریبی ست ، نارنین

و تبسم را بر لب ها جراحی می کنند

و ترانه را بر دهان

شوق را در پستوی خانه نهان باید کرد

کباب قناری بر آتش سوسن و یاس

روزگار غریبی ست ، نازنین

ابلیس ِ پیروز مست

سور ِعزای ما را بر سفره نشسته است

خدا را در پستوی خانه نهان باید کرد !!!

                                                                        احمد شاملو

فریدون مشیری

حضور مرگ همه موهومات را نیست ونابود می کند . مابچه ی مرگ هستیم و مرگ است که ما را از فریبهای زندگی نجات می دهد و در ته زندگی ،اوست که ما را صدا می زند و به سوی خودش می خواند. در سن هایی که هنوز زبان مردم را نمی فهمیم اگر گاهی در میان بازی مکث می کنیم برای این است که صدای مرگ را بشنویم ... و در تمام مدت زندگی ،مرگ است که به ما اشاره می کند. آیا برای هر کسی اتفاق نیفتاده که ناگهان و بدون دلیل به فکر فرو برود و به قدری در فکر غوطه ور شود که از زمان ومکان خودش بی خبر شود و نداند که فکر چه چیز را می کند؟آن وقت بعد باید کوشش بکند برای اینکه به وضعیت و دنیای ظاهری خودش دوباره آشنا بشود... این صدای مرگ است.

                                                                              صادق هدایت      

صندلی در جاده منتظر است

آفتاب می آید و می رود

باران می آید و می رود

برف می آید و می رود

اما تو

نه از جاده می آیی

نه از قلب من می روی !!!

          پونه ندایی

طناب (با الهام از جین استین)

شب، التهاب، عشق، غزل، نقطه چین

نامه، جواب، عشق، غزل، نقطه چین

سیگار، گریه، خاطره، آب، قرص

آتش، عذاب، عشق، غزل، نقطه چین

باران ،حیاط، کوچه، خیابان، سکوت

روز، اضطراب، عشق، غزل، نقطه چین

بد خوب زشت مرگ خدا زندگی

پایان سراب عشق غزل نقطه چین

ساحل، غروب، خسته، خیانت، دروغ

شاعر، طناب ،عشق، غزل،  ...

 ............

  حسین  پناهی

دوباره اومدم

اکنون هرگاه نفسی از سینه ی بت دارم بیرون می دهم از دم گرم توست و اگر هنوز ایینم را از دست ندادم به حرمت دستانت بوده است. بنا بر این تو را ثبت می کنم در ذهنم و هرکجا شب بویی دیدم تو را استشمام می کنم و به شقایق قسم می خورم که در خاطرم همیشه زنده بمانی.گریه هایم را که وسیله ی دفاعم است را کنار می گذارم و لبخندم را با تو تقسیم می کنم.مهتاب من برای تو باشد.

تقدیم به همه ی دوستای گلم که تو این مدت با من بودند .

برای همتون ارزوی موفقیت و زندگی زیبا دارم.

خداحافظ همتون

در راه به مسافری بر خورد که از شدت گرسنگی با حالت ضعف افتاده بود.کنار او نشست و از داخل خورجینش نانی بیرون اورد و به او داد .

مرد گرسنه هنگام خوردن نان چشمش به سنگ گرانبهای درون خورجین افتاد. نگاهی به زاهد کرد و گفت :آیا آن سنگ را به من می دهی ؟ زاهد بی درنگ سنگ را دراورد و به او داد.

مسافر از خوشحالی در پوست خود نمی گنجید. او می دانست که این سنگ انقدر قیمتی است که با فروش آن می تواند تا اخر عمر در رفاه زندگی کند.بنابراین سنگ را برداشت و با عجله به طرف شهر حرکت کرد.

چند روزبعد همان مسافر نزد زاهد آمد و گفت:من خیلی فکر کردم تو با این که می دانستی این سنگ چقدر ارزش دارد خیلی راحت آن را به من هدیه کردی. بعد دست در جیبش برد و سنگ را درآورد و گفت :من این سنگ را به تو بر می گردانم و لی در عوض چیز گرانبها تری از تو می خواهم به من یاد بده که چگونه می توانم مثل تو باشم؟